Tytuł: Wizjokrąg
Autor: Mike Wilks
Wydawnictwo: Egmont, Warszawa 2009
Przekład: Maciejka Mazan
Strony: 423
A gdyby tak można było wejść do obrazu? Nie każdy o tym wie, ale w ich wnętrzu roztacza się piękny, wspaniały świat Wizjokręgu. Młody chłopak, Mel z malej wioski Kop, obdarzony jest ogromnym talentem malarskim. Ma szansę za darmo uczyć się u mistrza Amrosiusa Blika. Jest to wspaniałe wyróżnienie. Po przybyciu do szkoły okazuje się jednak, że nie wszyscy sa mu przychylni, ale mimo to poznaje dwoje przyjaciół: Sojkę i Ludo. Czeka go ponadto spotkanie z Piąta Tajemnicą, terrorystyczna organizacją, aby się przed nimi uchronić ucieka w tajemnicze ścieżki Wizjokregu...
Są takie książki, które czyta się z zapartym tchem, są też takie, które mamy ochotę odłożyć po pierwszych kilku stronach. Wizjokrąg należy do tej grupy pomiędzy. Powieść tą zdobyłam w ramach wymiany na lubimyczytać.pl.
Czytając opis byłam ciekawa tej historii. Wejść do świata w obrazie? Super! Też bym tak chciała. Przyznam się szczerze, że nie przepadam za książkami młodzieżowymi. Są pisane innym językiem, tak, aby zainteresować młodszych czytelników. Po co o tym wspominam? A no, dlatego, ponieważ Wizjokrąg w swej prostocie zdecydowanie jest książką skierowaną w stronę bardzo młodych osób.
Fabuła jest ciekawa, naprawdę podoba mi się pomysł z wchodzeniem do obrazu, do tego świat, w którym trzeba płacić za Przyjemności, autor zdecydowanie się tutaj popisał. Na tym kończę jednak swój zachwyt. Akcja jest wartka, ciągle się coś dzieje, ale to wcale nie jest plus. W pewnym momencie staje się to po prostu nudne. Mam bardzo bujną wyobraźnię, lecz w tym przypadku nie umiałam zobaczyć w myślach tego wszystkiego. W pewnym momencie nawet nie pamiętałam, co czytałam stronę temu i musiałam do tego wrócić. Język, jakim posługuje się autor jest prosty i przyjemny dla oka.
Głównie bohaterzy są od siebie troszkę różni. Sojka jest odważną dziewczynką, Mel pełen pomysłów, energiczny, za to Ludo... jego polubiłam najmniej. Uważam, że jest tchórzem i egoistą. Ponadto mamy tutaj antagonistów, Arcyrządcę i Niemotę, chociaż moim zdaniem, w większości wtopili się w tło. Reszta postaci nie została tak dobrze nakreślona, a szkoda.
Uważam, że książka ma potencjał, jednak wydaje mi się, że zostanie bardziej doceniony przez młodszych odbiorców. Niestety, moje dziecięce patrzenie na świat zatraciło się bezpowrotnie i chyba nie jestem w stanie docenić tej pozycji. Jest to pierwszy tom WizjoTrylogii, ale po następne części raczej nie sięgnę.
OCENA: 3/5
Książka przeczytana w ramach wyzwań:
