Palomino

Tytuł: Palomino
Autor: Danielle Steel
Wydawnictwo: Amber, Warszawa 2012
Przekład: Marta Kruczyńska

Samantha Taylor ma trzydzieści lat, wspaniałego męża, cudowna pracę i mieszkanie, którego można jej tylko pozazdrościć. Jedyną skazą na jej idealnym życiu jest fakt, iż nie może mieć dzieci. Wszystko w co wierzyła, runie pewnej sierpniowej nocy, gdy mąż oznajmia, że odchodzi do innej. Jeszcze większa rozpacz ogarnia ją, kiedy dowiaduje się, że jego kochanka spodziewa się dziecka. Przechodzi załamanie, a szef i przyjaciel z pracy wysyłają ją na przymusowy, półroczny urlop. Postanawia odwiedzić przyjaciółkę, Karoline Lord, właścicielkę wielkiego rancza. Chce odzyskać równowagę psychiczną,poprzez ciężką pracę, ale sama nie wie, co ją tam czeka.

Po lekturach książek fantasy postanowiłam sięgnąć po coś lekkiego, przyjemnego i pozwalającego się rozluźnić. Chyba jednak nie trafiłam, gdyż ta książka mnie strasznie irytowała. Być może to nie są moje klimaty, a w zasadzie na pewno. Może po kolei, pierwszą rzeczą, która działała mi na nerwy była infantylność głównej bohaterki, miałam wrażenie, że ma ona piętnaście a nie trzydzieści lat. Przesłodzona, zbyt piękna, zbyt idealna. Może po prostu się czepiam, ale... Po drugie wszystko się tak wspaniale układało, wszyscy ją uwielbiali, żadnej ryski na cudownej osobowości. Po trzecie, przez pół roku nie potrafiła zapomnieć o mężu, kochała go miłością na śmierć i życie, katowała się oglądaniem jego programów w telewizji, zapracowywała na śmierć, byleby nie myśleć o nim, ale gdy wyjechała niewiele czasu potrzebowała, by pokochać kogoś innego miłością jeszcze silniejszą. Na plus przemawia fakt, że w pewnym momencie jej życie zmienia się o 180 stopni i muszę przyznać, że tym autorka mnie zaskoczyła. Takie zwroty akcji lubię. W każdym razie po raz drugi przekonałam się, że powieści pani Steel to nie moja bajka i na pewno nie sięgnę po żadną inna jej książkę. Niemniej jednak w nudny, samotny listopadowy wieczór, gdy nie ma się co ze sobą zrobić, można ją poczytać.

OCENA: 3,5/6

Skrzydła

Tytuł: Skrzydła
Autor: Danielle Steel
Wydawnictwo: Amber, Warszawa 1999

Cassie O'Malley od dziecka wychowuje się wśród samolotów, gdyż jej ojciec w 1919 roku otworzył firmę przewozową. Największym marzeniem dorastającej dziewczyny jest właśnie latanie. Problem tkwi w tym, że ojciec uważa, iż kobieta powinna siedzieć w domu. Współpracownik, a zarazem przyjaciel głowy rodziny O'Malley Nick Gavin rozumie jednak zamiłowanie Cassie do latania i postanawia pomóc spełnić jej marzenie. W pewnym momencie łącząca ich przyjaźń przeradza się w coś więcej, ale wybucha wojna i ich drogi się rozchodzą... 


Danielle Steel to jedna z najbardziej poczytnych autorek literatury kobiecej. Pozwala odprężyć się zapracowanym paniom, przenieść się na chwilę do innego świata, pozwolić uwierzyć w romantyczną miłość.
W tej pozycji również mamy do czynienia z piękną miłością, aczkolwiek bardzo trudną, gdyż uczucie łączy tutaj ludzi z dwóch rożnych pokoleń, co więcej, Nick Gavin to zaufany przyjaciel ojca Cassie.
Podoba mi się fakt, że historia ta rozwija się powoli. Nie ma od razu "Łał, jesteśmy zakochani. Chodźmy do łóżka!". Mężczyzna próbuje wyprzeć się tego uczucia, walczyć z nim, a Cassie długo schodzi, zanim zdaje sobie sprawę z tego, co tak naprawdę czuje. Gdy już to do niej dociera walczy o to uczucie. Ich losy schodzą się i rozchodzą, co jest w równym stopniu irytujące jak i intrygujące. Na pewno spodziewałam się innego zakończenia, jednak miło się rozczarowałam.
Nie podobało mi się natomiast powtarzanie w kółko jednego zdania tylko w innej formie. Brzmiało to mniej więcej tak "Cassie Kocha Nicka, Nick kocha Cassie, ale nie mogą ze sobą być." Postać Nick'a Gavina też średnio przypadła mi do gustu, gdyż zachowywał się jak pies ogrodnika: ja ją kocham, nie mogę z nią być, ale inni też nie mogą. Mimo to, jest to miły sposób na oderwanie się od codziennego życia i miłą lekturę przed snem.

OCENA: 4/6