Trzynasta Opowieść

Tytuł: Trzynasta Opowieść

Autor: Diane Setterfield

Wydawnictwo: Amber, Warszawa2006

Przekład: Barbara Przybyłowska 

Strony: 342

Margaret Lea, córka antykwariusza, miłośniczka książek. Vida Winter, pisarka bestsellerów, największa pisarka. Co je ze sobą łączy? Tajemnice i sekrety. Bolesne zdarzenia z życia. Samotność. Vida Winter, choć uwielbiana, całkowicie nieznana przez społeczeństwo. Ma wiele biografii, wiele zmyślonych historii o swym życiu. Nie chce dać się poznać, lecz kiedy choroba trawi jej ciało, a ona sama umiera postawia opowiedzieć prawdę. Wybrała Margaret. Czy wielka pisarka powie w końcu prawdę?

Zawsze bronię się przed książkami obyczajowymi, nie wiem w sumie dlaczego. Jakoś ciężko mi przez nie przebrnąć (wyjątek stanowią powieści L. M. Montgomery). Kiedy sięgałam więc po Trzynasta Opowieść nie byłam nastawiona zbyt optymistycznie. Nie zdawałam sobie wtedy jeszcze sprawy z tego, jaką przepiękną historię poznam.

Trzynasta Opowieść to książka trudna. Nie w czytaniu, gdyż czyta się ją jednym tchem. Porusza wiele tematów, zagłębiamy się w dusze dwóch kobiet, a przy okazji poznajemy osoby, które są z nimi związane. 

"Kiedy jest się niczym, zaczyna się wymyślać różne historie. To zapełnia pustkę."

Historię poznajemy, gdy Margaret dostaje list. Napisany koślawo, lekko nieczytelnie. Okazuje się, że to ta sławna autorka Vida Winter prosi, aby młoda córka antykwariusza napisała jej biografię. 

"Niech pani powie mi prawdę" 

  

Tak, pani Vida Winter nie chciała mówić prawdy. Jaką bolesną tajemnicę skrywała? Dlaczego tak bardzo uchylała się od tych pytań? Czy to wszystko było aż tak bolesne? 

Kluczem do wszystkiego są bliźnięta. Miłość, która łączy bliźniacze rodzeństwo i strach przed rozłączeniem. 

 "Wszyscy tęsknią za stanem bliźniaczym. Zwykli ludzie, niebędący bliźniakami, szukają bratniej duszy, biorą tez sobie kochanków, wchodzą w związki małżeńskie. Udręczeni swoją niekompletnością, dążą do tego by stać się częścią pary"

Powieść ta jest wciągająca. Przeczytałam ją w dwa dni, nie mogąc się oderwać,a kiedy ją odkładałam, byłam jak zahipnotyzowana, nie mogłam myśleć o niczym innym. Historia życia pani Vidy Winter jest okraszona namiętnościami, grzechem, bólem. I miłością. Miłością tak silną, że nie każdy potrafi to zrozumieć. Powiązana nicią, której nie da się rozerwać. 

Jest napisana pięknym językiem, z dodatkiem cudownych, kwiecistych opisów oraz wyjątkowych postaci.

Polecam tą książkę każdemu, kto lubi zaskakujące zakończenia. Skoro poruszyła mnie (co wcale nie jest takie łatwe), to poruszy większość z Was.

 

OCENA: 6/6

Noc i Ciemność

Tytuł: Noc i ciemność

Autor: Agatha Christie

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka, Warszawa 1995

Przekład: Anna Mencwel
Strony: 213

Mike Roers to młody, przystojny chłopak. Jego życiowym marzeniem jest znalezienie bogatej zony, która do tego jest piękna oraz posiadać wielki, wspaniały dom.Chciał ponadto zakosztować uroków życia, tak aby się nie napracować w życiu. Gdy przyjeżdża na aukcje posiadłości powszechnie zwanej Wieżami napotyka cygankę, która ma dla niego złą wróżbę. Wkrótce potem poznaje młodą dziewczynę imieniem Ellie i jego los się całkowicie odmienia.


Wiele dobrego słyszałam na temat powieści pani Christie, szczerze mówiąc nie miałam okazji jej wcześniej czytać. Sięgnęłam po Noc i Ciemność w zasadzie na próbę, gdyż jest to króciutka książeczka, którą przeczytałam w parę godzin. Królowa Kryminałów mnie nie zawiodła.
Fabuła w książce jest bardzo intrygująca, chociaż nie wyróżnia się niczym specjalnym. Młody chłopak poznaje bogatą dziewczynę, zakochują się i wiodą szczęśliwe życie, chociaż muszą zmagać się z rodzinami zarówno jej jak i jego. Pochodzą bowiem z dwóch rożnych światów i popełniają mezalians. Autorka opisuje to jednak w taki sposób, że nie sposób się od niej oderwać. W dodatku zakończenie dla mnie było zaskakujące, chociaż pewnych rzeczy się domyślałam.
Wszystko napisane jest w sposób lekki i przyjemny, prostym językiem, wręcz powiedziałabym lekko młodzieżowym, dzięki czemu można było sobie wręcz wyobrazić całą opowieść, mimo że nie ma w niej zbyt wielu opisów miejsc i postaci. Każdy bohater ma jednak swoją osobowość.
Bardzo polecam książkę wszystkim fanom kryminałów. Bawiłam się przy niej doskonale, dodatkowo jest idealnym sposobem na rozluźnienie się po stresującym dniu. Można z niej ponadto wyciągnąć piękny morał.

OCENA: 6/6

Dziecko Ciemności

Tytuł: Dziecko Ciemności

Autor: Graham Masterton

Wydawnictwo: Albatros, Warszawa 2005

Przekład: Michał Wroczyński

W Warszawie dochodzi do serii brutalnych zabójstw. Policja uważa, że stoją za nimi gangsterzy, wyrównujący swoje rachunki. W końcu ofiarami morderstw padają robotnicy pracujący przy budowie Hotelu Senackiego. Śledztwo wykazuje, że w kanałach miejskich czai się jakiś stwór, a wszystko ma związek z wojną. Śledztwo prowadzi Komisarz Rej w towarzystwie pięknej Sary Leonard, kobiety, która nadzoruje budowę ów Hotelu.

Pan Masterton jest najmniej równym autorem, jakiego miałam okazję czytać. Jedne z jego powieści są tak dobre, ze nie sposób się od nich oderwać (zwłaszcza te starsze), a inne tak kiepskie, że czytanie ich sprawia ból. Dziecko Ciemności należy do tej drugiej kategorii. 

Książka zawitała na mojej półce, gdy kupiłam ją mamie na urodziny. Po kilku latach po nią sięgnęłam, gdyż zainteresowała mnie akcja dziejąca się w Polsce. Masterton w miarę zgrabnie oddaje realia życia w naszym kraju, ale tylko przez kilka pierwszych rozdziałów, ponieważ potem znów wszystko jest napisane w jego typowym, szablonowym stylu. Każda postać jest prawie taka sama, no i nie zapomnijmy, obowiązkowo musi być watek miłosny między głównymi postaciami. Nie, żeby mi to przeszkadzało, ale było to przewidywalne już od samego początku.

Fabuła nie porywa. Potwór, ucinający ludziom głowy na początku może wydawać się świetnym pomysłem, ale w miarę jak wątek się rozwija staje się to kompletnie pozbawione sensu. Wyglądało to, jakby pisał książkę na szybko, na kolanie, bez jakiegoś konkretnego pomysłu. Zdecydowanie nie polecam nikomu, uważam bowiem, że zmarnowałam przy niej czas.

OCENA: 2/6